Blog Louis Smit

  • Over business consultancy, marketing, coaching van bedrijven, ontwikkelingssamenwerking, reizen, kunst, literatuur, media en andere dingen die communiceren

Onderwijsemigratie uit Nepal

Jaarlijks verlaten naar schatting 30.000 jongeren Nepal om in het buitenland te studeren. Vooral  universiteiten in Australië en India zijn populair, maar er gaan er ook naar Thailand of Groot-Brittannië.  Die Nepalese jongeren gaan weg omdat zij het onderwijs in Nepal niet goed genoeg vinden en er nauwelijks kansen op werk zijn.

Cijfers zijn onbekend, maar velen keren nooit meer terug naar hun vaderland. Zo kun je gerust spreken  van een braindrain.  De Nepalese regering lijkt dat koud te laten, zoals ook de erbarmelijke staat van wegen en straten haar weinig lijkt te doen.

“Is het niet triest dat je broer in Nederland studeert en misschien nooit meer terugkomt”, is de vraag aan een wijsneus van een jaar of 14 die de namen van alle premiers van Europa kent, ook Mark Rutte.  Zijn antwoord: “Dat is niet triest, want als hij daar veel kan leren en er beter van kan worden, dan is dat prima.”

Het kan zijn dat de Nepalese regering erop rekent dat de jongelui wel geld naar huis zullen sturen. Ongeveer zoals in Armenië. Van de ca 10 miljoen Armeniërs op de wereld wonen er 7 miljoen niet in Armenië. Zij sturen in totaal een bedrag naar hun achtergebleven familie dat aardig in de buurt komt van  de totale Armeense rijksbegroting.

De ‘onderwijsemigratie’ uit Nepal is een serieuze business. Enkele honderden bureaus leven van Nepalese studenten die in het buitenland gaan studeren. Zij geven hun advies en regelen formaliteiten, zoals financiële bewijsstukken en een visumaanvraag. De studenten betalen hen ervoor, maar ook ontvangen deze bureaus commissie van de buitenlandse universiteiten die slimme Nepalese studenten graag zien komen.