Blog Louis Smit

  • Over business consultancy, marketing, coaching van bedrijven, ontwikkelingssamenwerking, reizen, kunst, literatuur, media en andere dingen die communiceren

Avondje zappen in Latijns-Amerika

Wat je je niet zo gauw realiseert is dat de nationale televisiezenders in Latijns-Amerika zich niet alleen op het eigen publiek richten maar ook een promotionele functie vervullen in de richting van de buurlanden. Portugeestalig Brazilië even terzijde gelaten, is er van het zuidelijkste puntje van Argentinië tot aan de onderbuik van de VS een enorm publiek dat Spaans als moedertaal of als lingua franca heeft. 

En dan ook niet te vergeten dat Spaans in de Verenigde Staten de tweede taal is. Schatting: wereldwijd is er een potentieel publiek van een half miljard Spaanssprekenden. Ter vergelijking: het Russisch (als moedertaal en als lingua franca) gaat richting een kwart miljard.

Elk land pakt zijn promotie op een andere manier aan. Argentinië laat zijn rijkdom zien en heeft als leus Palpitando (kloppend) Argentina, terwijl op het scherm ook zender Argentinisima staat. (Dat doet denken aan tv-lok Nigella Lawson, van wie een boek Nigelissima heet.) Bolivia pakt het iets socialistisch-realistischer aan. De televisie toont beelden van combines en van koeien en van vruchten en dansende mensen. Het lijkt er één groot feest, het zet Bolivia neer als een land waar het goed wonen is. Peru is daarin iets terughoudender. Colombia, met zijn imago van gewelddadigheid en drugs, is bezig met een campagne om zich als veilig en mooi op de kaart te zetten.

Venezuela pakt het wat politieker aan. De televisie toont president Maduro en heel vaak worden beelden van zijn overleden voorganger, Eerste Commandant Hugo Chavez, van stal gehaald. Daarin spreekt hij massa´s toe, hij huldigt helden, hij wordt toegejuicht, het woord patria valt om de haverklap. Ook zingt hij of leest gedichten voor onder begeleiding van een gitarist. Dat mag demagogie zijn. Ook zijn er fundamentelere programma’s. Er is een serieus discussieprogramma dat ergens over gaat, al laat dat uiteindelijk ook wel zien hoe goed de Venezolaanse regering bezig is. Ook is er een man die eruit ziet als een professor en iets vertrouwenwekkends heeft. Net als Moshe Dayan heeft hij een lapje voor één oog. Met een aanwijsstok wijst hij op een landkaart op de gevaren in de wereld.