Blog Louis Smit

  • Over business consultancy, marketing, coaching van bedrijven, ontwikkelingssamenwerking, reizen, kunst, literatuur, media en andere dingen die communiceren

Etiket

Het was vroeger het werk van een knors: veulenvlees verkopen als kalfsvlees en paardenvlees verkopen als vlees van een volwassen rund. Een knors is iemand die minderwaardig vlees verkoopt, volgens de definitie. Maar minderwaardig is paardenvlees helemaal niet, dus het is de vraag hoe schandalig het is dat er in hamburgers en lasagne paardenvlees zit.

Volgens velen is paardenvlees juist gezonder. Het zijn dieren die meestal flink hebben bewogen als trek- of last- of rijdier. Het probleem zit hem, zoals meestal, in de communicatie. Op het etiket hoort te staan wat de verpakking bevat. Wat deze blikjes bevatten, in een supermarkt in Kazachstan, is overduidelijk.

De Engelsen kijken neer op ‘horse eating countries’, maar zij doen wel aan dressuur, wat met dwang en zwepen en sporen gepaard gaat. Of dat nou iets is om trots op te zijn… Vroeger had je heel veel paardenslagers in Nederland. Als het paard van de groenteboer door zijn hoeven ging na een nuttig leven, dan werd het geslacht en het vlees werd opgegeten. Ook nuttig.

Sinds de discussie over paardenvlees zijn de mensen nieuwsgierig geworden. Een paardenslager zei op de radio dat zijn omzet met 20% was gestegen. (2013)